Αρχείο αρθρογράφου

 YouTube Preview Image Συνέχεια… »

Comments Κανένα σχόλιο »

Συνέχεια… »

Comments Κανένα σχόλιο »

Οκτώ χρόνια μετά την απρόκλητη επέμβαση στο Ιράκ ο συνασπισμός των προθύμων του ΝΑΤΟ επαναλαμβάνει την ίδια παρεμβατική τακτική στην εύφλεκτη γειτονιά της Ν.Α. Μεσογείου. Συνέχεια… »

Comments Κανένα σχόλιο »

Παράνομη μετανάστευση

 Πριν το 1945, η κατάκτηση εδαφών γινόταν με έναν σαφώς πιο έντιμο τρόπο.  Από το 1946 και με τον ΟΗΕ τα πράγματα έχουν γίνει πολύ πιο σύνθετα.

Η μετανάστευση, ενσωμάτωση και προσάρτηση εδαφών είναι τόσο παλιά όσο και το ανθρώπινο είδος. Στη σύγχρονη εποχή όμως τα κράτη κατακτούν εδάφη άλλων κρατών μέσω μιας αργής διαδικασίας μετανάστευσης, αφομοίωσης αλλά και της επιβαλλόμενης πολιτισμικής αλλαγής.

Καθώς στη περίπτωση αυτή δεν συντελούνται ξεκάθαρες μάχες ή σειρά στρατιωτικών επιχειρήσεων το θύμα δεν αισθάνεται ηττημένο και αντιστέκεται με ό, τι διαθέτει. Επομένως αντί για μια σύντομη ενέργεια μαζικής βίας που ακολουθείται από καταπίεση και αργότερα από ενσωμάτωση που διαρκεί το πολύ μια γενιά, παρατηρούμε στη διάρκεια πολλών γενεών τον εκφυλισμό, τη καταπίεση, την αντίδραση στη καταπίεση αλλά και την εγκληματικότητα. Με άλλα λόγια, μια αργή φθορά που συντρίβει τον «εισβολέα» αλλά και τη «κατεχόμενη» κοινωνία.

Οι  εγχώριοι πληθυσμοί προβάλλουν αντίσταση σε διαφορετικά επίπεδα και βαθμούς. Η διαφθορά, η ιδεολογία ή ακόμα και η απλή άγνοια δεν συμβάλλει θετικά  στη υποστήριξη του εδάφους ενός λαού έναντι ενός ή πολλών κρατών που στέλνουν εκεί τους μετανάστες τους. Μερικές φορές οι λαοί παίρνουν σοβαρά μέτρα για την άμυνά τους και άλλες απλώς «παρατηρούν» παθητικά και τελικά αφανίζονται.

Η άγνοια αποτελεί το ευκολότερο στην αντιμετώπιση θέμα καθώς η κατάσταση γίνεται ολοένα και σοβαρότερη με αποτέλεσμα να αναγκάσει κυβερνήσεις και λαούς να δώσουν προσοχή στην επερχόμενη απειλή. Η διαφθορά όμως αποτελεί ένα πολύ πιο δύσκολο θέμα καθώς συνήθως υπάρχουν ειδικά συμφέροντα στη μέση ακόμα και σε υψηλά στρώματα της υπό κατοχή κοινωνίας. Η ιδεολογία όπως αυτή που επικρατεί στη Δύση αποτελεί μια χαίνουσα πληγή καθώς δεν υπάρχει γιατριά, απουσία της ριζοσπαστικής επανάστασης και το αποτέλεσμα  απλά είναι η καταστροφή του πολιτισμικού ιστού της απειλούμενης κοινωνίας και εν τέλει  ενός μεγάλου τμήματος του αντιστεκόμενου λαού.

Αυτό είναι ευδιάκριτο σε περιοχές όπως η Ευρώπη, οι ΗΠΑ, η Αν. Ασία και η Ρωσία.

 Σε έθνη που διατηρούν την ομοιογένειά τους ακόμα όπως οι Κορεάτες και οι Ιάπωνες είναι πολύ δύσκολη η «διείσδυση» νόμιμων μεταναστών και σχεδόν αδύνατη αυτή των παρανόμων. Αυτό όμως αποτελεί συντονισμένη προσπάθεια της κυβέρνησης αλλά της κοινωνίας στο σύνολό της.

YouTube Preview Image

Στη Δύση ολόκληρες κοινωνίες αλλάζουν ριζικά εξαιτίας της μαζικής «εισαγωγής» τριτοκοσμικών ισλαμιστών όπως η Ευρώπη, η Λατ. Αμερική και οι ΗΠΑ. Αυτό έχει δημιουργήσει ευνοϊκό κλίμα για προσαρμογή στις απαιτήσεις της καταπιεστικής Σαρία, του ισλαμικού νόμου σ΄ αυτές τις κοινωνίες. Ωστόσο στην Ευρώπη, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, υπάρχουν ακόμα μικρές ομάδες που καταπολεμούν και γενικά αντιδρούν στη πολιτισμική και φυσική υποδούλωση και αφανισμό από τους «εισβολείς».

Στην Αυστρία, την Ελβετία και την Ολλανδία έχουν αναρριχηθεί στην εξουσία δεξιά κόμματα που πρεσβεύουν την απομάκρυνση της ισλαμικής απειλής. Αυτά ενώνουν τις δυνάμεις τους με την ήδη κυβερνώσα δεξιά παράταξη  στην Ιταλία. Πίσω απ΄ αυτά διεκδικούν την εξουσία συγγενικά κόμματα στη Γερμανία, Σουηδία, Γαλλία και Ισπανία. Φαίνεται ότι οι φανατικοί ισλαμιστές ξεπέρασαν την ανοχή της φιλοξενίας και παίζουν σκληρά το παιχνίδι της jihad (ιερός  πόλεμος) στη δυτική κοινωνία. Η πίεση που ασκούν για τη επιβολή του ισλαμικού νόμου αφυπνίζει σιγά σιγά το υπνωτισμένο ευρωπαϊκό λαϊκό αίσθημα. Εάν η βούληση των λαών δεν εκφρασθεί ειρηνικά από τις κυβερνήσεις, οι λαοί θα πάρουν τη κατάσταση στα χέρια τους όπως έχουν κάνει ήδη οι Ιταλοί με τους καταυλισμούς των τσιγγάνων αλλά και με τις ομάδες κρούσης κατά των επαναστατημένων Αφρικανών στη Σικελία. 

YouTube Preview Image

Σε περιπτώσεις όμως που η κοινωνία δεν υποστηρίζεται ενεργά από τη κυβέρνηση καταλήγει ο λαός να παίρνει τα πράγματα απευθείας στα χέρια του.  

Παρόλα αυτά οι Αγγλοσάξωνες δεν φαίνονται συντονισμένοι στις αντιδράσεις τους με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Αδιαφορούν αν οι Ισλαμιστές στην Αγγλία μπορούν να στέκονται σε μια γωνία και να φωνάζουν συνθήματα «Θάνατος στη Βασίλισσα» ενώ το Λονδίνο σήμερα εμφανίζεται να είναι η πρωτεύουσα ενός κράτους τρομοκράτη καθώς εξάγει μαχητές αλλά και ιδεολογία του ισλαμικού ιερού πολέμου. Σ΄ αυτή τη διαφοροποιημένη στάση έχουν τη συμπόρευση και συναίνεση της Ουάσιγκτον. Και οι δυο χώρες σήμερα κατέληξαν να προσομοιάζουν ολοένα και περισσότερο με τα κράτη που οι ίδιες αποκαλούν Άξονα του Κακού. Σαν ένα απολυταρχικό, ισλαμικό Ιράν αλλά της σουνιτικής, σαουδικής έκφανσης.

YouTube Preview Image

Οι αδύναμες κουλτούρες και πολιτισμοί γενικότερα συχνά κατακλύζονται από πιο ισχυρές αλλά σπάνια πιο προηγμένες κουλτούρες, όπως συμβαίνει στην Αγγλία και στην Αμερική, όπου κυβερνούν απελπισμένες και απορροφημένες ηγεσίες που απολαμβάνουν, με ένα μαζοχιστικό σύνδρομο,  να βλέπουν τον πολιτισμό που ανέδειξε αυτές τις ίδιες ηγεσίες να καταστρέφεται. Πιθανόν να το κάνουν επειδή επιθυμούν διακαώς να αποσείσου την ενοχή τους για τη λευκή, χριστιανική τους προέλευση άσχετα με το φόρο αίματος που μπορεί να πληρώσουν οι λαοί τους. Η μονομανία και η απορρόφηση είναι ο τρόπος ζωής των ημίθεων στον αγγλο-αμερικανικό κόσμο. Το γεγονός ότι η πλειοψηφία των πολιτών χάνουν τα μέχρι τώρα σταθερά τους ερείσματα εξαιτίας αυτής της ανατροπής καταδεικνύει το βάθος της επικρατούσας μονομανίας, της ενοχής αλλά και της επιθυμίας για αυτοκαταστροφή.

Το κενό μπορεί να είναι πολύ δελεαστικό και έχει συγκεντρώσει πολύ μεγάλο μέρος της διεφθαρμένης και θνήσκουσας Δύσης.         

YouTube Preview Image

Comments Κανένα σχόλιο »

Κουρδιστάν

Πρόκειται για μια τριακονταετή ιστορία: τα χιόνια λιώνουν, οι Κούρδοι πολεμιστές του PKK ξυπνούν από τη χειμερία νάρκη τους στα βουνά Καντίλ του Ιράκ και οι μάχες αρχίζουν στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας. Πέρυσι ο τουρκικός στρατός άρχισε νωρίτερα διώχνοντας χιλιάδες Κούρδους στο Ιράκ στη πρώτη σημαντική χερσαία επιδρομή από τότε που οι Αμερικανοί έφτασαν στη περιοχή. Οι Τούρκοι προφανώς απέσπασαν τη συναίνεση της Ουάσιγκτον αλλά οι Κούρδοι του Ιράκ όλων των βαθμίδων ζητούν να διασφαλιστεί η κυριαρχία του Ιράκ από τους μοναδικούς μαχητές που θα μπορούσαν να το επιτύχουν, τους Πεσμεργκά. Μια σύρραξη μεταξύ Ιράκ-Τουρκίας θα έβαζε την Ουάσιγκτον σε νέες ανησυχίες στη περιοχή.

Φέτος τα πράγματα είναι διαφορετικά όμως, το PKK αντιμετωπίζει μια σημαντική απειλή όχι από τους τούρκους στρατιώτες αλλά τους πολιτικούς. Το κυβερνών κόμμα της Τουρκίας πριν δυο χρόνια εκτόπισε το DTP (τη πολιτική πτέρυγα του PKK) στη μεγαλύτερη περιοχή που ελέγχεται από Κούρδους.

YouTube Preview Image
Παραδοσιακά το PKK πολεμούσε για ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν αλλά από τη σύλληψη του αρχηγού του Οτσαλάν, το 1999, η ομάδα επικεντρώθηκε στα δικαιώματα των Κούρδων. Το κοσμικό καθεστώς της Τουρκίας βλέπει την οποιαδήποτε κίνηση για νομιμοποίηση της κουρδκής γλώσσας και κουλτούρας ως διαμελισμό της Τουρκικής δημοκρατίας. Μιλούν για «απόσχιση» ενώ ο Ερντογάν αναφέρεται σε «Κουρδικό πρόβλημα».

Το PKK στην ουσία διανύει μια καθοριστική στιγμή: ενώ απουσιάζει η επαναστατική βία ο Ερντογάν θα έχει το χώρο και το χρόνο να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις που πιθανόν να του χαρίσουν πολιτική νίκη αν το εκμεταλλευτεί σωστά. Εάν το PKK πραγματικά ενδιαφέρεται για μεταρρυθμίσεις θα θεωρήσει τον προσωρινό εκτοπισμό της πολιτικής του πτέρυγας από το κόμμα του Ερντογάν ως το ανάλογο τίμημα. Εάν όμως το PKK ενδιαφέρεται μόνο να δείχνει τη σημαντικότητά του τότε θα αγωνίζεται προκειμένου να αναπληρώσει τις απώλειές του από τις τουρκικές επιδρομές και να επιστρέψει στη βία στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας φέτος το καλοκαίρι.  Καμιά τουρκική κυβέρνηση δεν θα προβεί σε μεταρρυθμίσεις όσο οι στρατιώτες σκοτώνονται σε αντάρτικες επιθέσεις. Η ιστορία δείχνει ότι το PKK θα καταλήξει να ενδιαφέρεται για τα στενά του συμφέροντα.

Στο μεταξύ οι Μπαρζανί και Ταλαμπανί έχουν ένα σημαντικό άσσο. Ένα αξίωμα της αντεπανάστασης είναι ότι η δύναμη των επαναστατών έχοντας τη τοπική στήριξη παραμένει ανίκητη. Εναντίον των Τούρκων (και των Αμερικανών) οι Κούρδοι του Ιράκ θα υποστηρίξουν το PKK. Μόνο οι δικοί τους μαχητές Πεσμεργκά έχουν μεγαλύτερη πίστη και αφοσίωση στην ιδέα του Κουρδιστάν. Έτσι μόνο οι Μπαρζανί και Ταλαμπανί μπορούν να ελέγξουν το PKK παρόλο που οι ίδιοι ότι έχουν αυτή την ικανότητα και δυνατότητα καθώς δεν θέλουν να πολεμήσουν ομοεθνείς τους Κούρδους. Τι είναι αυτό που μπορεί να αλλάξει τη ανάλυση της σκοπιμότητάς τους; Με δυο λόγια είναι η ανεξαρτησία ή τόση μεταβίβαση κυριαρχίας όση μπορούν να ζητούν από τους συμπατριώτες τους Ιρακινούς.

YouTube Preview Image

Η εξέλιξη λοιπόν είναι προφανής: Οι Μπαρζανί και Ταλαμπανί ελέγχουν το PKK εάν η Τουρκία συναινέσει  στον οποιονδήποτε βαθμό ανεξαρτησίας μπορεί να χορηγήσει. Η Τουρκία φοβάται ότι το ημιαυτόνομο Κουρδιστάν θα συγκεντρώσει τους Κούρδους του  αλλά παράλληλα το PKK θα αποτελεί μεγαλύτερο πρόβλημα. Σε κάθε περίπτωση, σοβαρές πολιτικές μεταρρυθμίσεις θα εξαλείψουν την απειλή. Το Β. Ιράκ μπορεί να φαίνεται ειρηνικό και δημοκρατικό στη Δύση που ασχολείται με το νότιο τμήμα της χώρας όμως οι Κούρδοι της Τουρκίας κατανοούν ότι πρόκειται για δύο αμοιβαία ανταγωνιστικά κρατίδια υπό τη κυριαρχία του Ταλαμπανί και του Μπαρζανί αντίστοιχα.

Οι ΗΠΑ μπορούν και πρέπει να υλοποιήσουν ένα μέρος των υποσχέσεών τους προκειμένου να αποφύγουν μια συνοριακή σύρραξη μεταξύ Ιράκ και Τουρκίας. Σε πρώτη ανάγνωση μπορούμε να δούμε έναν οριστικό διαμελισμό του Ιράκ. Όμως οι Ταλαμπανί και Μπαρζανί θα φτάσουν σε όσο το δυνατό μεγαλύτερη ανεξαρτησία και με τους Πεσμεργκά αυτό σημαίνει πολλά. Είναι πιθανό να συνεργαστούν μεταξύ τους αν σκεφτούν ότι οι επιτυχίες τους διασφαλίζονται από τη συναίνεση της Άγκυρας.

YouTube Preview Image

Θα έλεγε κανείς πως αυτή η ευαισθητοποίηση της Άγκυρας σε θέματα εθνικής κυριαρχίας είναι απόλυτα διακιολογημένη. Πρόκειται σαφώς για την ίδια Άγκυρα που ενώ διακόπτει φιλίες, συμμαχίες και συνεργασίες όταν ξένες δυνάμεις αναμειγνύονται σε θέματα εσωτερικής δικαιοδοσίας, την ίδια στιγμή  συστηματικά προβαίνει σε προκλητικές ενέργειες σε θέματα εσωτερικής διοίκησης στη Δ. Θράκη καλώντας την μουσουλμανική  μειονότητα της περιοχής ουσιαστικά να αυτονομηθεί.  Κατ΄αντιστοιχία δυστυχώς πρόκειται για την απαράλλακτη ενδοτική στάση του Κολωνακίου που ανεξαρτήτως κυβερνώσας παράταξης συνεχίζει άκριτα να χαρακτηρίζει το μειονοτικό της περιοχής ως αρμοδιότητα του ΥΠΕΞ,  να υποστηρίζει παραληρηματικά τη Τουρκία στην ενταξιακή της πορεία ενώ υποστηρίζει πως η μόνη διαφορά με τη γείτονα  είναι η υφαλοκρηπίδα και όχι η παρωπίδα….

Comments Κανένα σχόλιο »

 

Palestinian Occupied Territories

Εάν τα διεθνή ΜΜΕ έχουν αποφασίσει ότι οι παράνομες τακτικές του Ισραήλ πρέπει να βρίσκονται στο απυρόβλητο, τότε ας αφήσουν τον κόσμο να κρίνει μόνος του. Για παράδειγμα, την  πρόσφατη έγκριση για πάνω από 3.000 νέες κατοικίες εποίκων στην Ιερουσαλήμ, την καταστροφή παλαιστινιακών περιουσιών από εποίκους και μια τρομοκρατική ενέργεια εντός της Λωρίδας της Γάζας.

Η τελευταία πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τετάρτη 7 Απριλίου όταν σύμφωνα με μαρτυρίες που δόθηκαν στο International Middle East Media Center, Ισραηλινά τάνκς προήλασαν 500 μέτρα εντός της Β. Γάζας, άνοιξαν πυρ εναντίον κατοικιών κοντά στην Jabalya και μετά έστειλαν εκσκαφείς να ξεριζώσουν τα δέντρα και τα σπαρτά.

Σύμφωνα με το Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης, το πρωϊ της Τετάρτης Ισραηλινοί έποικοι κατέστρεψαν τη περιουσία της οικογένειας  Al-Kurd στην Αν. Ιερουσαλήμ. Παρά τα φωτογραφικά ντοκουμέντα αλλά και τις μαρτυρίες αυτοπτών, οι αστυνομικοί που κλήθηκαν να εξετάσουν τη βιαιοπραγία αρνήθηκαν να κάνουν έρευνες ή να συλλάβουν κάποιον από τους εποίκους ενώ την ίδια στιγμή έκαναν προσαγωγή δύο νεαρών Παλαιστινίων.

 Στο μεταξύ, πάλι στην Αν. Ιερουσαλήμ, 475 Παλαιστίνιοι κάτοικοι πρόκειται να εκδιωχθούν από Εβραίους εποίκους. Αυτοί οι Παλαιστίνιοι είναι από τις 28 οικογένειες στις οποίες είχαν παραχωρηθεί σπίτια το 1956 με ένα πρόγραμμα της UNRWA  από κοινού με την κυβέρνηση της Ιορδανίας.

Εξήντα Παλαιστίνιοι, μεταξύ αυτών και σαράντα παιδιά, έχουν αναγκαστεί ήδη να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους από τη πίεση φασιστικής ομάδας ισραηλινών εποίκων και τώρα ζουν  στο πεζοδρόμιο αντιμετωπίζοντας εκτός από τη φτώχεια και τη ρατσιστική συμπεριφορά των εποίκων αλλά και των αστυνομικών.

YouTube Preview Image YouTube Preview Image

Παρόλα αυτά το διεθνές δίκαιο είναι πολύ σαφές ως προς τη στάση του Ισραήλ.

Το Άρθρο 46 της Συνθήκης της Χάγης απαγορεύει κατάσχεση ιδιωτικής περιουσίας σε κατεχόμενο έδαφος. Το Άρθρο 55 της ίδιας Συνθήκης καθορίζει ότι «το κατοχικό κράτος θα θεωρείται απλώς ως διοικητής και έχον την επικαρπία των δημοσίων κτιρίων, των ακινήτων αλλά και των γαιών, των δασών και των γεωργικών εκτάσεων που ανήκουν στο εχθρικό Κράτος και τα οποία βρίσκονται στην υπό κατοχή χώρα. Πρέπει (το κατοχικό κράτος)  να διασφαλίζει το κεφάλαιο αυτών των περιουσιών και να τα διαχειρίζεται σύμφωνα με τους κανόνες της επικαρπίας.»

Το Άρθρο 49, παρ. 6 της Τέταρτης Συνθήκης της Γενεύης καθορίζει σαφώς ότι «η κατοχική δύναμη δεν θα μεταφέρει τμήματα του δικού της πληθυσμού στο έδαφος το οποίο κατέχει».

Το Ψήφισμα 465 του Συμβουλίου Ασφαλείας (του 1980 με πλήρη ομοφωνία) διευκρίνιζε ότι «η πολιτική και οι πρακτικές εποικισμού του Ισραήλ» στα Κατεχόμενα αποτελεί «ένα σοβαρό εμπόδιο στην επίτευξη μιας συνολικής, δίκαιης και μόνιμης ειρήνης στη Μ. Ανατολή». Το Συμβούλιο Ασφαλείας είχε καλέσει το Ισραήλ να «διαλύσει τους υφιστάμενους οικισμούς και συγκεκριμένα να σταματήσει την εγκατάσταση, κατασκευή και σχεδιασμό οικισμών στα αραβικά εδάφη που ήταν υπό κατοχή από το 1967, συμπεριλαμβανομένης και της Ιερουσαλήμ».  

Η απόφαση της 9ης  Ιουλίου 2004 που εξέδωσε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ανακοίνωνε ότι «οι ισραηλινοί οικισμοί στα παλαιστινιακά κατεχόμενα εδάφη, συμπεριλαμβανομένης και της Αν. Ιερουσαλήμ, είναι παράνομοι και ένα εμπόδιο στην ειρήνη και στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη […..και ] έχουν οικοδομηθεί κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου».

Ενώ είναι αλήθεια ότι δεν συμφωνούν με αυτές τις πρακτικές  όλοι οι Ισραηλινοί , είναι ωστόσο γεγονός ότι η ισραηλινή κυβέρνηση του Νετανιάχου βρίσκεται πίσω από αυτή τη παράνομη επεκτατική πολιτική που δεν βοηθά καθόλου στη καλλιέργεια ενός κλίματος ειρήνης στη περιοχή αλλά αντίθετα σπέρνει τους σπόρους του μίσους και μεγαλύτερης βίας για τα επερχόμενα χρόνια. Εάν τα διεθνή ΜΜΕ επιθυμούν να εθελοτυφλούν ή να κωφεύουν είναι καιρός κάποιοι να αρχίσουν να ενημερώνουν τον κόσμο για τα όσα συμβαίνουν.

Υποδοχή στη Κατεχόμενη Κύπρο

Μερικά ναυτικά μίλια βορειοδυτικότερα, μια ακόμα περίπτωση κατάφωρης παραβίασης των ίδιων ακριβώς διεθνών κανόνων εκτυλίσσεται εδώ και 36 χρόνια όμως η επίσημη Πολιτεία (αλλά και ο βίος) του κατεχόμενου  σε σχέση με τη κυβέρνηση του αδηφάγου κατοχικού του γείτονα κάθε άλλο παρά ανάδειξη και ενημέρωση χρειάζεται.

Σίγουρα κάποιοι κινδυνεύουν στην Κύπρο, αυτοί όμως είναι οι Ε/κ και όχι οι Τ/κ. Κινδυνεύουν άμεσα και σοβαρά από την Τουρκία. Κινδυνεύουv για τη συνεχιζόμενη επί 36 χρόνια ημικατοχή της πατρίδας τους και κινδυνεύουν πολύ πιο σοβαρά με την ετοιμαζόμενη λύση πίσω από τις κλειστές πόρτες της αμαρτωλής διπλωματίας των ισχυρών, δυστυχώς με τη συμμετοχή της κυπριακής ηγεσίας στο νησί  αλλά και στην Ελλάδα. Μια λύση άδικη, αντιδημοκρατική και θνησιγενής, που είναι το αποτέλεσμα σκοταδισμού, αδιαφάνειας, απειλών, εκβιασμών, σκοπιμοτήτων. Κινδυνεύουν να χάσουν την ελληνικότητα και την εθνική τους ταυτότητα.
Αυτό λοιπόν που απαιτείται είναι μόνον ενεργή συμπαράσταση στο πολύπαθο  κυπριακό Ελληνισμό……

Comments Κανένα σχόλιο »

Το νομοσχέδιο που έχει πρόσφατα κατατεθεί από τη τουρκική κυβέρνηση καταδεικνύει το παράδοξο της πολιτικής στην Άγκυρα.

Αν εγκριθεί το νομοσχέδιο, που στοχεύει στην αναθεώρηση 26 άρθρων του Συντάγματος, ελαχιστοποιούνται σοβαρά οι πιθανότητες επέμβασης των στρατιωτικών στη λειτουργία των θεσμών. Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο νόμνου παρέχεται εκτεταμένη δυνατότητα για προσαγωγή σε δίκη εν ενεργεία στρατιωτικών ενώ  για τη διάλυση των πολιτικών κομμάτων θα απαιτείται πλέον συγκατάθεση του Κοινοβουλίου. Σε περίπτωση πιθανού ναυαγίου ενώπιον του Κοινοβουλίου, η κυβέρνηση ανακοίνωσε τη πρόθεσή της να θέσει την μεταρρύθμιση αυτή σε δημοψήφισμα.

Στην ουσία, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πολύ εμφανή αντίφαση στον 21ο αιώνα που ανατρέπει τις προϋποθέσεις του 20ου αιώνα.

Στον 20ο αιώνα εκσυγχρονιστής σήμαινε κεμαλιστής. Ο Ατατούρκ είχει μεταρρυθμίσει τη Τουρκία με σκοπό να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις του Οθωμανισμού. Για το λόγο αυτό, μειονότητες (αρμενική, ελληνική με εξαίρεση τη κουρδική) εκδιώχθηκαν από τη Μ. Ασία ενώ η Ανατολία (κυρίως η Θράκη) παρουσιάστηκε ως το λίκνο των Τούρκων. Μια πατρίδα των Τούρκων σύμφωνα με το δόγμα της εποχής περί «δικαιώματος των λαών για αυτοδιάθεση». Έτσι εξηγείται η συγγένεια με το Ισραήλ που «χτίστηκε» την ίδια περίοδο με την ίδια λογική.

Αυτός ο εκσυγχρονισμός θα περνούσε μέσα από τη διάλυση συγκεκριμένων «εξωτερικών σημείων» που θεωρούνταν οπισθοδρομικά: από τη μια το Ισλάμ έναντι του οποίου προωθήθηκε ένας μαχητικός κοσμικός χαρακτήρας στο κράτος και από την άλλη η  αραβική γλώσσα που εγκαταλείφθηκε αντί της δημιουργίας ενός νέου αλφαβήτου, βασισμένου στα λατινικά σύμβολα.

Ερντογάν-Μέρκελ

Αυτή η νεωτερικότηττα παρουσίαζε ένα μακροχρόνιο πόθο ένταξης στη Δύση. Επιπλέον η βιαστική ένταξη στο ΝΑΤΟ και η αίτηση υποψηφιότητας για την ΕΟΚ το 1963  σηματοδότησαν μια δέσμευση που επικύρωνε το δυτικότροπο κεμαλικό μοντέλο.

Ωστόσο η άνοδος στην εξουσία των ισλαμιστών Δημοκρατών του Ερντογάν έχει προκαλέσει ανησυχίες (ιδιαίτερα με μετά την 11 Σεπτεμβρίου) ως μια απειλή κατά του κοσμικού κράτους. Δηλαδή μια οπισθοδρόμηση.

Οπωσδήποτε  αυτός δεν είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος ερμηνείας των φαινομένων. Καθώς η πολιτική Ερντογάν σκοπεύει να «εκσυγχρονίσει» τη Τουρκία και στη πραγματικότητα να προσαρμόσει τη χώρα στον 21ο αιώνα επιτρέπει με λίγα λόγια την αμφισβήτηση της  κεμαλικής κληρονομιάς. 

                                                                                   erdogan-turquie

Κατ΄αρχήν η σκόπιμη επιλογή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης οδήγησε τη χώρα να υιοθετήσει μεταρρυθμίσεις διαφάνειας. Έτσι η συμμόρφωση προς τα πρότυπα της Ε.Ε. και συνεπώς η δημιουργία ενός κράτους δικαίου εμποδίζει τις διατάξεις του πολιτικού και δικαστικού ελέγχου που έχει θέσει ο κεμαλισμός  με τις οποίες  διευκολύνεται η εξάρθρωση της δημοκρατικής αρχής. Η έρευνα για την υπόθεση Εργκένεκον ή το προχθεσινό νομοσχέδιο έχουν ως στόχο τη καταστολή των στρατιωτικών και των δικαστών. Αυτό αποτελεί μια επικίνδυνη πολιτική που προς το παρόν όμως αποδίδει.

Αυτή η ίδια λογική ενθαρρύνει την ανάπτυξη στο εξωτερικό ενός νεο-οθωμανισμού ο οποίος θίγει τα κεμαλικά ταμπού: τους Αρμένιους και τους Κούρδους καθώς επίσης και τη Συρία αλλά και την απομάκρυνση από το Ισραήλ. Αυτός ο νέο-οθωμανισμός πρέπει να εξεταστεί στα πλαίσια των ενταξιακών σχέσεων στην Ευρώπη. Αν ακόμη την ενδιαφέρει να ενταχθεί, η Τουρκία δεν πρέπει μόνο να αποδεχθεί το κοινοτικό δίκαιο, δεν οφείλει μόνο να εξισορροπήσει τη θεσμική κατάσταση της χώρας αλλά πρέπει επίσης να εξομαλύνει τις σχέσεις της με τις μειονότητές της.

Το τελευταίο εμπόδιο βρίσκεται στο φάκελο Κύπρος.  Όταν η Άγκυρα κινηθεί προς την κατεύθυνση της επίλυσης του Κυπριακού θα επανεμφανιστεί και ο κεμαλισμός.

Έτσι εξηγείται το τουρκικό παράδοξο του 21ου αιώνα: μια νεωτερικότητα προσκολλημένη στο παρελθόν να  βιώνει τις τελευταίες της εκλάμψεις. Ένας ισλαμιστής μεταρρυθμιστής να μετασχηματίζει ριζικά τη Τουρκία.

Η πρόοδος στην ουσία δεν βρίσκεται  εκεί ούτε και αναμένεται υπό τις παρούσες συνθήκες.

Comments Κανένα σχόλιο »

YouTube Preview Image

Μαθήματα θάρρους, δύναμης και Ελλάδας, παραδίδει σε όλους μας η ηρωίδα Δασκάλα της Θράκης, «η μάνα των Πομακόπουλων» Χαρά Νικοπούλου, που διδάσκει στο Δημοτικό Σχολείο του Μεγάλου Δερείου (πέρασμα) και δέχεται τις συνεχείς απειλές των μηχανισμών του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής ακόμη και για τη ζωή της, επειδή ακριβώς με αυτοθυσία ύψωσε την παιδεία και τη σημαία της Ελλάδας στα ξεχασμένα Πομακοχώρια και μαθαίνει στα παιδιά των Πομάκων ότι είναι Έλληνες και έχουν δικαιώματα πάνω στην ιστορία και την ελληνική εθνική τους συνείδηση!

 Η Χαρά Νικοπούλου, βραβεύτηκε με Αριστείο Καινοτομίας κατά την σχετική τελετή του Υπουργείου Παιδείας (13-3-2010), τολμώντας όμως να χρησιμοποιήσει εκτός προγράμματος το μικρόφωνο, αιφνιδιάζοντας τους πάντες, για να πει μπροστά στην Υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου και την Υφυπουργό Εύη Χριστοφιλοπούλου, ότι οι μαθητές της «αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες Πομάκοι Μουσουλμάνοι» και πως «η Μειονότητα στη Θράκη δεν είναι Τουρκική, είναι Μουσουλμανική» και αυτό τα παιδιά «το φωνάζουν μέσα από την εφημερίδα» που δημιούργησαν, την οποία μάλιστα και παρέδωσε στα χέρια της ίδια της Υπουργού, που μη μπορώντας να πράξει διαφορετικά, την πήρε…

 Το ερώτημα είναι εάν τελικά το μήνυμα των Ελληνόπουλων από τα μακρινά και ξεχασμένα Πομακοχώρια, θα φτάσει στην Κυβέρνηση ώστε να κάνει πράξη την Ελληνική Παιδεία για όλους τους μαθητές, και ιδίως τους Πομάκους, που δεν θέλουν να τους διδάσκουμε καταπιεστικά, άδικα και απάνθρωπα την τουρκική γλώσσα, όπως επιθυμεί η Άγκυρα, αλλά την Ελληνική!

Χαρά Νικοπούλου

Η Χαρά Νικοπούλου έχει φέρει τα πάνω κάτω στα χωριά της μειονότητας, καθώς είναι η μόνη Ελληνίδα δασκάλα που μένει όλο τον χρόνο εκεί. Με την παρουσία της εκμεταλλεύεται τον ελεύθερο χρόνο και προσφέρει δωρεάν ενισχυτική διδασκαλία τα απογεύματα στα παιδιά που έχουν αδυναμία να μάθουν ελληνικά, κάνει μαθήματα παραδοσιακών χορών και διδάσκει μουσική και ζωγραφική τα καλοκαίρια που τα παιδιά έχουν περιθώριο και έτσι γεμίζουν δημιουργικά τον χρόνο τους.
Επίσης διοργανώνει παρελάσεις και εκδηλώσεις στις εθνικές εορτές και κάνει κάθε πρωί έπαρση της ελληνικής σημαίας στο σχολείο!

Όλοι θυμόμαστε πως η Χαρά Νικοπούλου έπεσε θύμα ξυλοδαρμού, διώχθηκε από το σπίτι που της είχε παραχωρήσει το κράτος, δέχεται σχεδόν καθημερινά απειλές, ενώ κάποιοι έκλεψαν τη σφραγίδα από το σχολείο της και την έστειλαν στο τουρκικό προξενείο Κομοτηνής για να δείξουν τη… δύναμή τους!

Μετά από τα παραπάνω τίθενται τα εξής αμείλικτα ερωτήματα που χρήζουν απάντησης από την Ελληνική Πολιτεία:
– Είναι ή όχι ποινικό αδίκημα η παρεμπόδιση των παιδιών να παρακολουθήσουν μαθήματα της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, που είναι υποχρεωτική; Αν ναι, γιατί δεν τιμωρούνται οι μουσουλμάνοι γονείς που το κάνουν και εκείνοι που τους υποκινούν; Μήπως δεν ισχύουν οι ελληνικοί νόμοι στα μουσουλμανικά χωριά;
– Παραβαίνουν το καθήκον τους οι τοπικοί και περιφερειακοί άρχοντες, όταν καλύπτουν τέτοιες ενέργειες και παίρνουν μέρος σε συλλαλητήρια που έχουν στόχο να καταλύσουν θεσμούς του κράτους όπως είναι η εκπαίδευση; Αν ναι, γιατί δεν τιμωρούνται;
– Λειτουργεί το ελληνικό κράτος στις λεγόμενες μειονοτικές περιοχές, ή σιγά σιγά δημιουργείται νέο Κόσοβο, χωρίς να το πάρει κανείς… χαμπάρι; Αν γίνεται κάτι τέτοιο, δικαιούνται οι πολιτικοί ταγοί μας να εφησυχάζουν;
– Πληρώνει ή όχι το ελληνικό κράτος τους μουσουλμάνους δασκάλους ακόμη και με επιδόματα Χριστουγέννων και Πάσχα; Για να εκτουρκίζουν τους μουσουλμάνους έλληνες μαθητές;
– Τέλος, τι λένε οι αρμόδιες αρχές ασφαλείας για τον εμφανή ρόλο δεκάδων «Τούρκων» που διαμένουν επί εξάμηνο και πλέον στο Μεγάλο Δέρειο και άλλα χωριά της περιοχής με το πρόσχημα «επίσκεψης σε συγγενείς» ενώ στην πραγματικότητα προπαγανδίζουν, απειλούν, εκβιάζουν και ποδηγετούν καθέναν που δεν «υπακούει»;  

YouTube Preview Image

Comments Κανένα σχόλιο »