Ετικέτα: «Παπαθεμελής»

Σε μιάν εποχή εξίσου βαθιάς σύγχυσης και αβεβαιότητας για το «Ελληνικόν» όπου διαδραματίζονταν φρικιαστικά γεγονότα κατά και μετά τον Εμφύλιο της Κέρκυρας (427 π.Χ.) οι συμπατριώτες μας «την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων αντήλλαξαν ες τα έργα, τη δικαιώσει» (= Θουκυδίδης, ΙΙΙ, 82).Τη συνηθισμένη δηλαδή σημασία των λέξεων για τις πράξεις, την άλλαξαν κατά πώς τους βόλευε.

Παρακολουθούμε την αγωνιώδη επιχείρηση του εξουσιαστικού μηχανισμού να εξωραΐσει με νεολεξίες και ασύμβατους συμβολισμούς την επερχόμενη λαίλαπα. Η «Ιθάκη» του κ. Παπανδρέου μετά την εισβολή του «Μηχανισμού» χωρίς όνομα φυσικά και δεν έχει καμιά σχέση με την ομηρική Ιθάκη. Ούτε με εκείνην του Αλεξανδρινού που σε παρακινεί «Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη / να εύχεσαι να’ ναι μακρύς ο δρόμος». Επειδή «τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας / τον άγριο Ποσειδώνα δε θα συναντήσεις». Εδώ Λαιστρυγόνες – Κύκλωπες τους έφεραν στο σπίτι μας. Το «Ταμείο» ήρθε όχι αυτόκλητο, αλλά με πρόσκλησή μας. Ήρθε άδειο για να φύγει – οψέποτε συμβεί – γεμάτο! Συνέχεια… »

Comments Κανένα σχόλιο »

Η απίστευτη ανημπόρια της Ενωμένης Ευρώπης να αποκρούσει την οργανωμένη επίθεση των διεθνών τοκογλύφων εναντίον ενός μέλους της, τελικά εναντίον της σηματοδοτεί μοιραία το τέλος της.

Ο Εμμανουέλ Τοντ, ο διανοητής που προέβλεψε την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού είχε ήδη από το 1995 επισημάνει ότι η συζητούμενη τότε νομισματική ενοποίηση, σχέδιο οικονομικού μετασχηματισμού με τη μέγιστη περιφρόνηση των πολιτισμικών και εθνικών ιδιαιτεροτήτων θα οδηγούσε σε μαζική δυσλειτουργία. Έγραφε τότε: «Είτε το ενιαίο νόμισμα δεν θα γίνει και το βιβλίο “ Η Επινόηση της Ευρώπης” θα εμφανισθεί ως συμβολή στην κατανόηση των εκατοντάδων ιστορικών δυσκολιών. Είτε το ενιαίο νόμισμα θα θεσπισθεί {θεσπίσθηκε βέβαια} και αυτό το βιβλίο θα μας δώσει τη δυνατότητα να καταλάβουμε σε είκοσι χρόνια {το καταλάβαμε σε δεκαπέντε} γιατί μια εκ των άνω κρατική ενοποίηση με απούσα τη συλλογική συνείδηση δημιούργησε μια ζούγκλα παρά μια κοινωνία». (L’ invention de l’ Europe σ.11).

Σ’ αυτή τη ζούγκλα, φευ, «ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν», αφού περάσαμε μια φάση ψευδαισθήσεων και δανεικής ευτυχίας. Τότε μπορούσαμε να ζωογονήσουμε τον παραγωγικό ιστό της χώρας, να ευθυγραμμίσουμε τα στραβά της οικονομίας μας, όμως βαυκαλιζόμασταν ότι στραβός ήταν ο γιαλός! Αλλά όπως έλεγε ο Δημόκριτος «χαλεπόν άρχεσθαι υπό χερίονος» – Βαρύ να κυβερνάσαι από τον χειρότερό σου!

Η ατέρμων φλυαρία των ιθυνόντων, οι χωρίς νόημα θεατρικές κινήσεις, τα εντυπωσιάζοντα δρομολόγιά τους , η μυθολογία του «μηχανισμού στήριξης» είχαν ως πηλίκον το απαισίας μνήμης για τις χώρες όπου πέρασε Δ.Ν.Τ.

Τα αυτοκρατορικώς αμειβόμενα παπαγαλάκια διαφημίζουν ως μονόδρομο εθνικής σωτηρίας το κατόρθωμα της παράδοσης μας στα γαμψά νύχια του αμερικανικού εργαλείου οικονομικής διακυβέρνησης του κόσμου. Στην τέχνη του κυβερνάν δεν υπάρχουν μονόδρομοι. Και πάντως το ΔΝΤ είναι οδός απωλείας και όχι σωτηρίας. Οι αναλλοίωτες συνταγές του Ταμείου προβλέπουν δραστική μείωση μισθών, συντάξεων, χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, (ποιων και με ποια κριτήρια), ελαστικοποίηση του χρόνου και της αμοιβής ιδιωτικής εργασίας, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, ανατροπή του ισχύοντος εργατικού δικαίου, απελευθέρωση απολύσεων, εκθεμελίωση του κοινωνικού κράτους κ.α.π.

Η μοναδική σκέψη και η μονόδρομη λύση είναι ταυτόχρονα οδοί ανικανότητας. Πονάει χέρι κόψει χέρι. Με μπλόφες, νεροπίστολα και παιδικές κατασκηνώσεις δεν αντιμετωπίζονται κρίσεις όπως η παρούσα.

Οπωσδήποτε δεν αντιμετωπίζονται με δειλία. Η ελεεινή Goldman Sachs είναι ήδη στα χέρια της αμερικανικής δικαιοσύνης. Πάρα ταύτα εξακολουθεί να είναι και οικονομικός σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης όπως και των προηγουμένων από εποχής Σημίτη και του περιωνύμου εκσυγχρονισμού και της αλήστου λήθης «δημιουργικής λογιστικής» του.

Η υπόδική σήμερα στις ΗΠΑ αμερικανική Τράπεζα μεθόδευσε την χρεωκοπία μας, «διαχειριζόμενη» δυστυχώς και αυτή την ώρα το ελληνικό χρέος. (Πρβλ. τεκμηριωμένη ανάλυση στον ιστότοπο του Δ. Κωνσταντακόπουλου για τα σημεία και τέρατα της υπερατλαντικής μεγαλοτράπεζας).

Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα επελέγη ως πειραματόζωο – ιδεώδες δρομολόγιο για να ελεγχθεί η Ευρώπη, να διαλυθεί ο σκληρός πυρήνας της η Ευρωζώνη, πριν το Ευρώ κατορθώσει να γίνει κύριο αποθεματικό. Η Μέρκελ είτε δεν κατάλαβε – λιγότερο πιθανό – είτε συνειδητά συμπράξει στην ακύρωση του προς στιγμήν κοινού ευρωπαϊκού οράματος. Αν δεν συνέβαινε αυτό που προέβλεψε ο Todd η ΕΚΤ θα εξέδιδε ευρωομόλογα και θα ματαίωνε στη γένεσή τους τα άθλια παίγνια των κερδοσκόπων.

Όχι κύριοι της εξουσίας και τα ‘ένθεν κακείθεν δεκανίκια της, δεν είναι μονόδρομος το Δ.Ν.Τ.

Κάντε στάση πληρωμών τώρα και αναδιαπραγματευτείτε το χρέος. Δεν είστε οι μόνοι επί της γης που το κάνουν, άλλες 40 χώρες το έχουν εφαρμόσει.

Η Κατοχική δύναμη που εκφράζει το Ταμείο θα καταστήσει την εκλεγμένη κυβέρνηση, κυβέρνηση ανδρεικέλων. Αδηφάγα στην πρόθεσή της να κατασπαράξει ό,τι ακόμη «τρώγεται» σ’ αυτόν το τόπο, θα αξιώνει όλο και αγριότερα και φρικιαστικότερα αντιλαϊκά μέτρα.

Οι πάντες χρωστούν (ένας κραυγαλέος πίνακας βλ. Γ. Δελαστίκ, «Έθνος» 21/4/201), αλλά μόνο εμείς πληρώνουμε…

Την ύστατη ώρα πείτε ΟΧΙ στο Δ.Ν.Τ.

Αν δεν το τολμάτε, κάντε Δημοψήφισμα. Είστε υποχρεωμένοι, γιατί κανείς δεν σας ψήφισε να ρίξτε τον τόπο στο λάκκο των λεόντων. Σε κάθε περίπτωση προχωρήστε σε παύση πληρωμών.

Comments Κανένα σχόλιο »

Κύπρος 1974: Δέν Ξεχνώ!

Για χρόνια η ελληνική πλευρά απέδιδε τη δυστοκία των λεγόμενων Διακοινοτικών συνομιλιών στην αδιαλλαξία του Ντενκτάς. Τον τελευταίο καιρό έχει επενδύσει την πάσαν ελπίδα της στην επανεκλογή του Ταλάτ. Είναι απίστευτο, το ελληνικό Έθνος, με τις δύο κρατικές οντότητές του, να μεριμνά με τέτοια επιμονή για την επανεκλογή του Τούρκου εγκαθέτου της Άγκυρας, πανομοιότυπου με τον προκάτοχό του και τον όποιο διάδοχό του.

Ο εκάστοτε κατοχικός εντολοδόχος, όποιος και να είναι, εκτελεί τυφλά τα κελεύσματα του εντολέα του. Είναι υπάλληλος. Πιθανή αλλαγή του «υπαλλήλου» δεν σηματοδοτεί καθ’ εαυτή ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη στάση της Τουρκίας.

Η αυτοπρόσωπη παρουσία του πρωθυπουργού στη Μεγαλόνησο θα είχε νόημα να εμπνεύσει τις αντιστάσεις και να ενδυναμώσει την αγωνιστικότητα και την αποφασιστικότητα του Κυπριακού Ελληνισμού. Όμως ο κ. Παπανδρέου πήγε στην Κύπρο όπου ο Ελληνισμός είναι ανήσυχος για τους χειρισμούς του κ. Χριστόφια ασυγκράτητου στην ικανοποίηση κάθε διεκδίκησης του Ταλάτ. Αντί όμως να συνετίσει το συνομιλητή του, επεχείρησε να «νουθετήσει» τους αντιπάλους του που όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των Κυπρίων ευτυχώς αντιτίθενται στη σπουδή και το ζήλο του προέδρου τoυς να ανταποκρίνεται εις πάσαν ζήτηση.

Η τρέχουσα ελληνική εξωτερική πολιτική είναι αδιέξοδη.

Όταν δεν εγκαταλείπεται στον αυτόματο πιλότο, αυτοσχεδιάζεται από την πολιτική ηγεσία κατά την προσωπική της αρχιτεκτονική. Λείπει μια στρατηγική ανοικτών οριζόντων, επεξεργασμένων θέσεων, υπερκομματικής θεώρησης. Επείγει να διαμορφώσουμε στρατηγική που να αντανακλά την αδιαπραγμάτευτη αξιοπρέπεια του Ελληνισμού και να αντιμετωπίζει, όχι να κατευνάζει τον εχθρό.

Αφού δεν διδασκόμεθα απ’ τον Θουκυδίδη ας διδαχθούμε τουλάχιστον απ’ τον αντίπαλο: Καμία υποχώρηση, καμία παραχώρηση. Δρώσα και αεικίνητη διπλωματία. Μηχανισμοί εξωραϊσμού. Λόμπι παντού και για όλα. Επιθετικότητα στην πράξη, συγκατάβαση στα λόγια. Ο Ερντογάν κινείται τώρα με παράφορη αυτοπεποίθηση.

Οι ημέτεροι κατασκευάζουν ευκαίρως ακαίρως άλλοθι ενδοτισμού: Φοβία απομόνωσης, στρατιωτική αδυναμία, συμμαχικές πιέσεις, αντισταθμίσματα, υποτίθεται σημαντικά, έναντι παραχωρήσεων, υποτίθεται ασημάντων κ.λ.π.

Όμως μας λείπει πάντοτε η επιβαλλόμενη ισχυρή βούληση και η αφοπλιστική αποφασιστικότητα. Κι όταν σπάνια λέμε κάτι σωστό το λέμε με τρόπο μη πειστικό.

Η επίκληση της στρατιωτικής αδυναμίας δεν τιμά αυτούς που την επικαλούνται. Πρώτον διότι ο λαός υποβάλλεται σταθερά σε βαρύτατη φορολογία για να έχει αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις, δεύτερον διότι τα τελευταία χρόνια διαλύθηκε και η υποτυπώδης αμυντική βιομηχανία μας ενώ την ίδια ώρα η Άγκυρα ανέπτυξε με γεωμετρική πρόοδο τη δική της πρωτογενή και σε συμπαραγωγές, με κορύφωση αυτές των F-35 και των μη επανδρωμένων οπλικών συστημάτων. Γεγονότα επικίνδυνα, ικανά να αλλάξουν την ισορροπία ισχύος στο Αιγαίο.

Ξεχνούμε την ουσία του Κυπριακού (Εισβολή Κατοχή, Εποικισμός). Μιλούμε για διακοινοτική διαφορά. Εμείς! Με τη στάση μας αποτρέπουμε τους ξένους και εκείνους που θα ήθελαν να στιγματίσουν τη στρατιωτική εισβολή να το κάνουν.

YouTube Preview Image

Οι διεθνείς, Κοινότητα και Κοινή Γνώμη αντιπαρέρχονται ανυποψίαστες την τουρκική κατοχή διότι ουδείς τους την υπενθυμίζει. Εξ’ ίσου ανύποπτες προσπερνούν τα καθ’ ημέραν συμβαίνοντα στο Αιγαίο διότι επίσης ουδείς τα καταγγέλλει. Ελλάδα και Κύπρος παρακολουθούμε με αιδήμονα σιωπή τα αποφώλια έργα και ημέρες του διαρκώς ενδυναμούμενου, επηρμένου πια Ερντογάν «για να μη χαλάσουμε το καλό κλίμα» !

Ποιο «καλό κλίμα»; Αυτό που ανατροφοδοτείται με τις κατ΄εξακολούθηση υποχωρήσεις μας στον προκλητικό στρατιωτικό εκ-βιασμό μας. Ακολουθούμε τάχα ρεαλιστική πολιτική. Περιεχόμενό της όμως η κατά δόσεις άνευ όρων παράδοσή μας. Με ευτελές αντίτιμο βραχέα διαλλείματα εκτόνωσης ενδίδουμε. «Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις / (η μέρα που αφέθηκες κι’ ενδίδεις) / και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα». (Καβάφης). Και χαρίζουμε στον αντίπαλο χρόνο και ευκαιρίες να αποποινικοποιεί τα εγκλήματά του, να εξασφαλίζει τη διεθνή κατανόηση και κατά περίπτωση την επιβράβευση.

Στο Αιγαίο έχουμε ανεχθεί την de facto συγκυριαρχία. Στη Θράκη τη συνδιοίκηση. Στην Κύπρο διαπραγματευόμαστε ως ηττημένοι.

Όχι άλλο. Ως εδώ!

Κύπρος 1974: Δέν Ξεχνώ!

Συλλογιζόμουν τα κατορθώματα των εθνομηδενιστών σε Ελλάδα και Κύπρο όταν διάβαζα ανάμεσα στα θύματα του μοιραίου πολωνικού αεροσκάφους τον επικεφαλής του «Ινστιτούτου Εθνικής Μνήμης», ιδρύματος επιφορτισμένου να κρατάει ζωντανή τη μνήμη του πολωνικού λαού που ξέρει να αντιστέκεται. Λογαριάζω ποιους μύδρους θα προκαλούσε μια πρόταση μας για σύσταση ανάλογου Ινστιτούτου στην Ελλάδα. Το προτείνω!

Είναι ώρα να σταματήσουμε τους χαριεντισμούς και τα «τσιφτετέλια» με αυτούς που προσβάλλουν έργω τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Να ριχτούμε με πάθος στην οικοδόμηση της εθνικής μας ισχύος. Ψαχνόμαστε για αλλαγή του οικονομικού υποδείγματος. Έχουμε απόλυτη ανάγκη ανάπτυξης για να μην συντριβούμε στην ύφεση και στις Συμπληγάδες ΔΝΤ – ΕΕ. Ιδού στάδιον λαμπρόν να στήσουμε μια σοβαρή αμυντική βιομηχανία. Η προώθησή της θα έχει διπλό αποτέλεσμα: ανάπτυξη και εθνικοαμυντική θωράκιση.

Μπορούμε. Θέλουμε;

Comments Κανένα σχόλιο »

Ο κατοχικός ψευτοπρόεδρος Ταλάτ

Μέσα σ’ αυτό το βαρύ και τεθλιμμένο κλίμα με μια κυβέρνηση που σπέρνει τον πανικό και αδυνατεί να συμμαζέψει τις γκάφες και την αμετροέπεια των στελεχών της που πάντως το 99% του χρόνου της και της προσοχής του κόσμου είναι στραμμένο στην οικονομία προς τι η επιλογή της στιγμής να πάει τώρα σε διάλογο με την Άγκυρα.

Κι’ αν όλος ο πλανήτης έπεφτε πάνω μας για να μας σύρει δια της βίας σε μια τέτοια ιστορία, εμείς έπρεπε να αντισταθούμε. Είναι η χειρότερη ώρα να διαπραγματευθείς για τα μείζονα του Ελληνισμού με εκείνον που σε εκβιάζει στρατιωτικά και διαμορφώνει την ατζέντα με την απειλή τετελεσμένων.

Εύγλωττος ο πολύς Νταβούτογλου με το απύθμενο «στρατηγικό βάθος» του: «Η οριοθέτηση της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος είναι μία από τις εκκρεμείς διαφορές στο Αιγαίο και η διευθέτησή της από νομικής σκοπιάς διασυνδέεται σε μεγάλο βαθμό με άλλες διαφορές». (Βήμα 7/4/10). Οι πασάδες ξέρουν να διεκδικούν. Κοιμούνται και ξυπνούν με καινούριες κάθε μέρα διεκδικήσεις. Σωστοί. Όποιος δεν διεκδικεί (π.χ. εμείς) διεκδικείται.

Κατά τα λοιπά ο στοχαστικός βυζαντινός ιστορικός Παχυμέρης μας προειδοποιούσε ήδη από τον 13ο αιώνα ότι « Οποιαδήποτε συμφωνία με τους Τούρκους είναι προορισμένη να μείνει χωρίς αποτέλεσμα». Την αθετούν κατά σύστημα μέχρι τις μέρες μας. Δυστυχώς τα παραπλανητικά στερεότυπα της εξωτερικής μας πολιτικής είναι ατελείωτα, ών πρώτο η αθεράπευτη ψευδαίσθηση περί ελληνοτουρκικής φιλίας.

Η Άγκυρα ομιλεί κυνικώς και πράττει κτηνωδώς.

Ο κ. Παπανδρέου πρέπει να αγοράσει χρόνο. Αντί να στέλνει τους υπουργούς του στην Άγκυρα, αφού δεν θα ζητήσουν τίποτε (το πολύ το άνοιγμα της Χάλκης, όνειδος για την Τουρκία) αλλά θα τους ζητήσουν τα πάντα, να βρεί εύσχημο τρόπο να ματαιώσει την επίσκεψη Ερντογάν στη Αθήνα, όπου ο κ. Μπαγκίς προέβλεψε «εκπληκτικά αποτελέσματα» – για την Τουρκία βέβαια!

Ο Πρωθυπουργός πηγαίνει στη Λευκωσία. Θα είναι η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης και όλων των υπολοίπων, αν σκοπός της πρωθυπουργικής επίσκεψης είναι να παρακινηθεί ο Κύπριος Πρόεδρος σε περαιτέρω παραχωρήσεις για να καταστεί πιθανότερη η επανεκλογή Ταλάτ όπως διακαώς επιθυμούν Άγγλοι, (όχι Γάλλοι),Πορτογάλοι (Μπαρόζο) Αμερικάνοι, και ΟΗΕδες. Για μας μαύρος λύκος, γκρίζος λύκος ,είναι το ίδιο λύκοι.

Στην Κύπρο παίζεται ένα ταχύρρυθμο δράμα. Με το πρόσχημα του τάχα «καλού» Ταλάτ, η Λευκωσία συναινούσης βεβαίως της Αθήνας στρώνει όλο και περισσότερα χαλιά για τον κατοχικό ψευδοπρόεδρο.

Ως μη όφειλε ο κ. Χριστόφιας συνυπέγραψε την περιβόητη Κοινή Δήλωση με τον συνομιλητή του για δήθεν «αξιοπρόσεκτη πρόοδο που επιτεύχθηκε» σε 4 κεφάλαια. Κατά τα άλλα οι συνομιλίες Χριστόφια – Ταλάτ είναι «εμπιστευτικές» και δεν βγαίνει τίποτε προς τα έξω- εκτός αν ωφελεί τους Τούρκους!

Την ίδια ώρα προς δόξαν της Κοινοτικής «αλληλεγγύης» ο Επίτροπος Φούλε ανοίγει επειγόντως την διαδικασία έγκρισης του «Κανονισμού για το εμπόριο με τα Κατεχόμενα». Δηλαδή νομιμοποιεί την Κατοχή και το ψευδοκράτος.

Διαπορούμε με τι ασχολούνται στις Βρυξέλλες Ελλαδίτες και Κύπριοι, θεσμικοί, ευρωβουλευτές και άλλοι επίσημοι.

Η πρωτοβουλία του Επιτρόπου νομιμοποιεί την τουρκική στρατηγική στην Κύπρο.

Νταβούτογλου και Δρούτσας μιλούν για υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, ο πρώτος μάλιστα για «ηπειρωτική» (ο νοών νοείτω γιατί) ενώ επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή από ελλαδικής πλευράς για την πέραν του Αιγαίου υφαλοκρηπίδα , αυτήν του Καστελόριζου. Η έννοια της υφαλοκρηπίδας έχει διεθνώς υπερκερασθεί από την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη αλλά η Ελλάς δείχνει να μην καταλαβαίνει το συμφέρον της. Η Τουρκία χωρίς κοινά θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο διαπραγματεύεται με αυτήν ΑΟΖ για να πνίξει το Καστελόριζο και να καταπιεί τα πετρέλαια της περιοχής.

Σε Κύπρο-Αιγαίο παίζονται ύπουλα παιχνίδια ενώ οι ηγεσίες μας «αγρόν αγοράζουν» και δια της αδρανείας τους εγκαταλείπουν ή απεμπολούν αδιαπραγμάτευτα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Ο Ταλάτ εκμεταλλεύεται την πληθωρική προθυμία Χριστόφια, παίρνοντας χωρίς να δίνει (Διακυβέρνηση , Διαμερισμό εξουσιών κ.α.).

Η Ελλάδα οφείλει και μπορεί να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων ζητώντας τον άμεσο τερματισμό του καθεστώτος εγγυήσεων το οποίο καταράκωσε ο Αττίλας.

Υπάρχουν σοφοί και Νέστορες σαυτόν τον τόπο. Σοφότεροι και ευρηματηκότεροι οιουδήποτε Νταβούτογλου. Η κυβέρνηση έχει χρέος να τους αναζητήσει και να τους εμπιστευθεί, αναθέτοντάς τους την εκπόνηση του Ελληνικού Εθνικού Δόγματος που θα απαντά στους Νεοοθωμανούς , και όχι μόνον.

Αυτό θα συναγείρει το λαό μας ,ανοίγοντας του τους ορίζοντες για να ανανεώσει τη συνείδηση της αποστολής του, να ξυπνήσει την raison d΄ etre του για να δράσει με την ιδιώνυμη συναισθηματική του ευφυία , το αριστοτελικόν «έλλογον θυμικόν».-

Comments Κανένα σχόλιο »

Οι αριθμοί της ελληνικής εγκληματικότητας είναι αμείλικτοι και προκαλούν δέος. Η βία στο Λεκανοπέδιο, στη Θεσσαλονίκη και σε άλλα μεγάλα αστικά κέντρα παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Σε λίγο το φαινόμενο θα είναι χιονοστοβάδα.

Αποτυπώνουμε: Aνά 7 λεπτά μια κλοπή ή διάρρηξη. Ανά 2 ώρες μια ληστεία!

Από αυτά εξιχνιάζονται μόνο το 18% των κλοπών και το 28% των ληστειών. Οι υπόλοιπες περιπτώσεις παραμένουν ανεξιχνίαστες. Είμαστε ένα απέραντο θερμοκήπιο ατιμωρησίας. Σημειώστε ότι τα 10 τελευταία χρόνια οι κλοπές αυξήθηκαν 150% και οι ληστείες 300%, παρά τα μέτρα ασφαλείας των τραπεζών.

Οι παραπάνω αριθμοί αφορούν αυτό που ονομάζεται «βεβαιωμένη εγκληματικότητα» που αυτονοήτως υπολείπεται της πραγματικής η οποία περιλαμβάνει και όσα εγκλήματα δεν καταγγέλλονται στην Αστυνομία ή δεν υποπίπτουν οίκοθεν σε γνώση της. Μετράει αρνητικά και το γεγονός της κατάρρευσης της παραδοσιακής πληροφοριακής δικτύωσης της Αστυνομίας.

Οι εγκληματίες είναι πλέον «πτυχιούχοι» και «διδάκτορες» στο είδος τους. Προηγούνται παρασάγγες των διωκτών τους. Καινοτομούν. Αξιοποιούν τη σύγχρονη τεχνογνωσία. Η αντιεγκληματική πολιτική αφέθηκε πίσω. Είναι προφανής η ανάγκη επαναπροσδιορισμού της. Εκσυγχρονισμού της, με την έννοια διαρκούς εκπαίδευσης και μετεκπαίδευσης των στελεχών της και εξασφάλισης των απαραίτητων υλικοτεχνικών δυνατοτήτων. Στην αντίθετη περίπτωση οι εγκληματίες θα διαθέτουν ευφυέστερη εκπαίδευση και περισσότερα μέσα απ’ τους διώκτες τους.

Ο Αριστοτέλης δίδαξε ότι τα μεγαλύτερα εγκλήματα οι άνθρωποι τα διαπράττουν για το περιττόν και όχι για το αναγκαίο, «Αδικούσι τα μέγιστα δια τας υπερβολάς, αλλ’ ου δια το αναγκαίον» (Πολιτικά Β, 1267 α 13).

Καταγράφονται εσχάτως δολοφονίες «χωρίς αιτία» για μηδαμινά ποσά τα οποία οι δράστες έτσι κι’ αλλοιώς τα υπεξαιρούν και εν τούτοις διαπράττουν το κακούργημα που τους είναι περιττό.

Στην Ελλάδα εγκαταβιούν απρόσκλητοι περί τα 2 εκ. ξένοι. Με αγχώδεις προσπάθειες οι κυβερνήσεις έχουν νομιμοποιήσει περί τις 750.000. Δεν υπάρχει εγκληματολογική εικόνα κανενός από αυτούς αφού δεν ήρθαν με νόμιμες διαδικασίες ώστε να διαθέτουν ποινικό μητρώο. Παρά ταύτα η συντριπτική πλειοψηφία των αλλοδαπών είναι τίμιοι και εργατικοί άνθρωποι που αναζητούν δουλειά και επιούσιον άρτον.

Η χώρα όμως δεν διαθέτει ούτε αξιόπιστη αντιεγκληματική ούτε σοβαρή μεταναστευτική πολιτική. Οι επήλυδες είναι αγνώστου ταυτότητας, ή «ό,τι δηλώσουν». Ουδείς γνωρίζει πόθεν έρχονται και που πηγαίνουν. Υπ’ αυτή την έννοια στην συνήθη τακτική δυσκολία του αντιεγκληματικού έργου προστίθεται η τεράστια δυσχέρεια εντόπισης των αλλοδαπών δραστών. Οι αρχές παλεύουν εξ’ ανάγκης στα τυφλά. Κατά την λήγουσα δεκαετία το 50% των κλοπών και των ληστειών διεπράχθησαν από ξένους οι οποίοι είναι άνω του 50% των φυλακισμένων καταδίκων. Το Υπουργείο πειραματίζεται αυτές τις μέρες με την επονομαζόμενη ΔΙ(κυκλη) ΑΣ (τυνόμευση). Το μέτρο μπορεί να επιτύχει αν συνοδεύεται από επιχειρηματική ωριμότητα και ενεργό βούληση δράσεως ηγεσίας και στελεχών.

Πέραν της εισαγόμενης η έκρηξη της ιθαγενούς εγκληματικότητας πρέπει να μας πανικοβάλει. Η κάθετη αποδυνάμωση του παιδευτικού ρόλου του σχολείου και η βαριά κρίση της ελληνικής οικογένειας καθιστούν τους άλλοτε ρωμαλέους αυτούς θεσμούς αγωγής ψυχών ανικάνους να επιτελέσουν την αποστολή τους. Τους υποκαθιστούν εν πολλοίς τα καταστροφικά για τα παιδιά – και όχι μόνον – ηλεκτρονικά ΜΜΕ που αποβαίνουν φυτώρια παραβατικότητας.

Είναι εξ’ άλλου ολοφάνερο ότι ως έχει το σωφρονιστικό σύστημα όχι μόνον δεν επιτυγχάνει την κοινωνική επανένταξη των τροφίμων του, αλλά τους μετεκπαιδεύει στο έγκλημα εντός των φυλακών και εξέρχονται από εκεί ετοιμότεροι να συνεχίσουν το πρότερον εγκληματικό βίο τους.

Κι’ όμως αν οι φυλακές γίνουν φυλακές εργασίας και πραγματικής εκπαίδευσης οι περισσότεροι θα καταφέρουν να βγούν από κει επαγγελματικά και ηθικά έτοιμοι για μια καινούργια ζωή, παραδείγματα ζωντανής αντιεγκληματικότητας.

Χρειάζονται και εδώ άλματα γρηγορότερα από τη φθορά….

YouTube Preview Image

Comments Κανένα σχόλιο »

Τα Σκόπια δεν δικαιούνται να χρησιμοποιούν το όνομα Μακεδονία διότι:

1.Μόνο το νοτιότερο τμήμα τους, ήτοι «ελάχιστα τετραγωνικά χιλιόμετρα μεταξύ των ελληνικών συνόρων και του Μοναστηρίου και περί την Δοϊράνη» (Ακαδημία Αθηνών) ανήκουν στα γεωγραφικά όρια του Βασιλείου της Αρχαίας Μακεδονίας. Δηλαδή περίπου το 10% της σκοπιανής επικρατείας.

2.Οι πρόγονοι των σημερινών Σλάβων πολιτών της γείτονος ήρθαν στην περιοχή 1000 χρόνια μετά τον Μεγαλέξανδρο. Οι αρχαίοι Μακεδόνες είναι πολλαπλώς αποδεδειγμένο φύλο ελληνικό, όσο οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες. Στην ιστορία δεν υπήρξε μακεδονικό έθνος, όπως δεν υπήρξε αθηναϊκό ή σπαρτιατικό έθνος.

3.Μακεδονική γλώσσα είναι η ελληνική γλώσσα. Η ομιλούμενη στα Σκόπια ψευδώνυμη μακεδονική είναι μεταπλασμένο βουλγαρικό ιδίωμα και φυσικά δεν τη μιλούσε ούτε ο … Βουκεφάλας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

4.Το ιδεολόγημα της διαιρεμένης Μακεδονίας είναι σταλινοτιτοϊκό κατασκεύασμα. Με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου δεν διαιρέθηκε καμία Μακεδονία. Προσαρτήθηκαν στις βαλκανικές χώρες τμήματα της οθωμανικής επικρατείας που απελευθέρωσαν οι στρατοί τους.

5.Τα περί «συνταγματικού ονόματος» φληναφήματα είναι ανάξια σχολιασμού. Το σύνταγμα των Σκοπίων (όπως και κάθε χώρας) άλλαξε, ξανάλλαξε και μπορεί ανά πάσα στιγμή να ξαναλλάξει.

Η Ελλάδα παρά τα κατά συρροήν και κατ΄ εξακολούθηση λάθη μας μπορεί να κερδίσει το όνομα με άμεσες, γρήγορες και αποφασιστικές κινήσεις:

α) Veto για την ένταξη των Σκοπίων σε ΝΑΤΟ – Ε.Ε.

β) Καταγγελία της Ενδιάμεσης λόγω λήξεως αλλά και συνεχών και συστηματικών παραβιάσεών της από τα Σκόπια.

γ) Διακοπή της δωρεάν ελληνικής οικονομικής βοήθειας προς Σκόπια, η οποία υπήρξε ως τώρα τεράστια. Μόνο τα τελευταία πέντε χρόνια έφτασε τα 74.000.000 ευρώ.

δ) Αναθεώρηση επενδυτικών προγραμμάτων των ελληνικών κρατικών και ιδιωτικών επιχειρήσεων και του πολιτικού σχεδιασμού εκ μέρους μας. Δεν είναι ανέκδοτο να είμαστε ο μεγαλύτερος επενδυτής στη γείτονα και αντί να την «αγοράσουμε» στην έκφραση του Συμβούλου Ασφαλείας του Λευκού Οίκου στρατηγού Σκόουκροφτ έχουμε καταστεί όμηροί της;

ε) Απόφαση για δημοψήφισμα. Το σημερινό αδιέξοδο του πολιτικού κόσμου αν δεν μπορεί να λυθεί με ριζική αναθεώρηση των επιλογών τους ας καλέσουν τον ελληνικό λαό να αποφασίσει εκείνος.

Ακολουθούν παλαιότερες  δηλώσεις (2008) του Στέλιου Παπαθεμελή στο Ελληνικό Κέντρο Ελέγχου Όπλων για το Σκοπιανό:

YouTube Preview Image

Comments Κανένα σχόλιο »

Ρήγας Φεραίος

Ρήγας Φεραίος (Βελεστινλής)

H  Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου βρίσκει τον ελληνικό λαό στη δίνη μιας βαθιάς και πολύπλευρης κρίσης να αίρει μόνος τον σταυρό του μαρτυρίου του. Στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται κανένας Σίμων Κυρηναίος.

Η κρίση αποκάλυψε τη δραματική ανικανότητα της διεθνούς Κοινότητας σε όλες τις εκφράσεις της (ΟΗΕ, ΕΕ, Ευρωζώνη, G8, G20 κ.λ.π.) να την αποτρέψει, αλλά και να την διαχειρισθεί. Ο εωσφορικός εγωϊσμός και η ιδιοτέλεια κυβερνήσεων (π.χ.Γερμανία) παρέλυσε συλλογικούς θεσμούς που με μικρές, και ανέξοδες κινήσεις τους θα μπορούσαν να αφοπλίσουν τους κερδοσκόπους. Δεν το έπραξαν.

Δια της εις άτοπον απαγωγής η ευθύνη εξόδου περιέρχεται εξ’ ολοκλήρου στους εθνικούς χειρισμούς κάθε χώρας.

Ο εσαεί επίκαιρος Ρήγας Βελεστινλής συμβουλεύει τους Έλληνες: «Μην ελπίζετε εις ξένους / και υιούς νενοθευμένους /,αλλά μόνον στην ανδρείαν / των Ελλήνων την καρδίαν».

Οπωσδήποτε η κρίση ως πρόκληση προσφέρεται να καταστεί αφετηρία μιας γενικότερης αλλαγής στη γεωοικονομική, αλλά  και στην γεωπολιτική αρχιτεκτονική του πλανήτη.

Τα γεγονότα οριστικοποίησαν την κατάρρευση του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου που εισήγαγαν οι Ρήγκαν και Θάτσερ αλλά συνέχισαν μετά ζήλου οι δηλωμένοι «κεντροαριστεροί» Μπλέρ, Κλίντον και λοιποί σοσιαλφιλελεύθεροι καθώς και οι απανταχού της γης διάδοχοί τους, άχρι της σήμερον.

Τις παραμονές ακόμη της κρίσης το 50% των πολιτών του πλανήτη μοιράζεται μόλις το 1% του παγκόσμιου πλούτου. 1,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν με 1 δολ. τη μέρα. Ανάμεσά τους πάνω από 6,5 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν πριν από τα πρώτα τους γενέθλια. Την ίδια ώρα τα έξοδα των αμερικανικών νοικοκυριών ισοδυναμούν με το ¼  της παγκόσμιας ζήτησης!

Η κρίση γελοιοποίησε τον κυνικό γκουρού του αχαλίνωτου υπερφιλευθερισμού Milton Friedmann ο οποίος δογμάτιζε ότι τάχα η απρόσκοπτη λειτουργία των κανόνων της αγοράς και του ασύδοτου ανταγωνισμού θεραπεύει πάσαν νόσον των κοινωνιών. Το βλέπουμε!

Αλλά η κατακρήμνιση του οικονομικού μοντέλου εκ των πραγμάτων συμπαρασύρει και το μοντέλο διακυβέρνησης.

Η κακομεταχείριση της Ελλάδας από τη Γερμανία με την παράλληλη καλλιέργεια ενός ως μη όφειλε ανθελληνικού αμόκ στη γερμανική κοινή γνώμη είναι παρανοϊκή. Ο όποιος ξιπασμένος νεοπλουτίστικος βίος κάποιων συνελλήνων μας είναι καταδικαστέος, αλλά οι βλαπτόμενοι είμαστε εμείς. Επειδή οι συμπολίτες μας αγόρασαν υπερπολυτελή Καγιέν και Μερσεντές, ωφελείται η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία, όχι η Ελλάδα. Για την καθήλωση των  αμοιβών των Γερμανών εργαζομένων ευθύνεται η Μέρκελ και όχι οι Έλληνες και λοιποί από Ευρωζώνη καταναλωτές γερμανικών προϊόντων. Χωρίς αυτούς  οι Γερμανοί εργαζόμενοι θα ήταν Γερμανοί άνεργοι.

Είναι πράγματι ντόμινο η ελληνική περίπτωση. Η πολιτική της Μέρκελ καταφέρει βαρύ και ενδεχομένως θανατηφόρο πλήγμα στην Ευρωζώνη. Επιβάλλει σχεδόν manu militari τη θέλησή της. «Αδειάζει» τον Σαρκοζύ και όπως σημείωναν οι New York Times κάνει κακό και στις ΗΠΑ υποτιμώντας το ευρώ, αυξάνει το δολλάριο και επιβραδύνει την ανάκαμψη της Αμερικής.
Το γερμανικό υπερ-εγώ αρνούμενο να στέρξει σε μιαν ανέξοδη γι’ αυτό στήριξη της Ελλάδας κλονίζει εκ θεμελίων όλη την Ευρωζώνη «δι΄ασήμαντον αφορμήν» Και δοκιμάζει επίσης το διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα.

Αν το ασίγαστο μένος της καγκελαρίου και η νωθρότητα, ή δυσκαμψία των άλλων επιμένουν να μας σμπρώχνουν στο λάκκο των λεόντων του ΔΝΤ, οφείλουμε να απορρίψουμε μετά πατάγου την «προσφορά». Μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας.

Οι πατέρες μας και τους σουλτάνους εξηυτέλισαν και τον Μουσολίνι γελοιοποίησαν και τον Αδόλφο Χίτλερ ταπείνωσαν. Κάθε φορά που αντιμετωπίσαμε τις απειλές ενωμένοι και αποφασισμένοι με δράσεις στοχευμένες και πολλαπλασιαστή την ψυχή του Ελληνισμού νικήσαμε.

Η απληστία των τοκογλύφων και η ψευδαίσθηση των πολιτικών υπηρετών τους ότι αυτοί θα παραμείνουν στο απυρόβλητο τους εξωθεί να μη μετρούν τις επιπτώσεις. Στην περίπτωση της Γερμανίας τα πράγματα καθίστανται επικίνδυνα στο βαθμό που η παρούσα συμπεριφορά υπερβεί σε χρόνο και σε στόχο τα τρέχοντα ζητήματα και εκτραχυνθεί σε χρόνια δυσπλασία.
Αυτό δεν θα είναι απλώς το τέλος της Ευρωζώνης αλλά και της ίδιας της ΕΕ. Και η αρχή γενικότερων ανακατατάξεων.

Η Γερμανία θα αναγκαστεί να αλλάξει ρότα εάν οι άλλοι της δώσουν έμπρακτα να καταλάβει ότι δεν είναι δούλοι της.

Αν δεν το κάνουν ο επόμενος θα έχει απείρως στυγνότερη μεταχείριση από την Ελλάδα. Και τότε θα είναι αργά.

Η κρίση είναι πλέον συστημική. Η Ελλάδα δεν πρέπει να υποκύψει στους εκβιασμούς. Οφείλει να αφυπνίσει και τους λοιπούς εταίρους, να αναζητήσει ενδοευρωπαϊκές συμμαχίες εκτός γερμανικής επιρροής. Προ πάντων όμως να ενεργήσει ως μη δεδομένη erga omnes. Να ψάξει στρατηγικούς συμμάχους, εκτός Ατλαντικού. Θα βρει. Και συμμάχους και δανεικά με τίμιους όρους.

Comments Κανένα σχόλιο »

Εξ αφορμής και του «μεταναστευτικού» επανήλθε στο προσκήνιο η συζήτηση περί έθνους και εθνικής ταυτότητας. Το έθνος – κράτος είναι μεταναγεννησιακό δημιούργημα, αλλά το έθνος με την έννοια του ανήκειν σε ένα ομοιογενές σύνολο με κοινούς συνεκτικούς δεσμούς πολιτισμού και αξιών ζωής, είναι παλαιό όσο και η ιστορία. «Ουδέν γλύκιον ης πατρίδος ηδε τοκήων γίγνεται». Δηλαδή από πατρίδα και γονιούς γλυκύτερο δεν έχει, βεβαιώνει ο πολυμήχανος Οδυσσεύς στην Ομηρική Οδύσσεια (ι, 34).

Οι παγκοσμιοκράτες αφαιρούν από το κράτος τη διάσταση του έθνους και το καθιστούν δια λοβοτομής ευπρόσβλητο στα σχέδιά τους και ευπώλητο στις αδηφάγες συναλλαγές τους.
Η νεοτερικότητα δογμάτισε ότι το έθνος είναι τεχνητό δημιούργημα του κράτους. Και το ελληνικό έθνος δημιούργημα του 19ου αιώνα, ήτοι του κρατιδίου της Μελούνας που προέκυψε από την Επανάσταση του 1821. Η θέση αυτή είναι βαθύτατα αντιεπιστημονική και ανιστόρητη. Θα προσιδίαζε ίσως σε νεοπαγή έθνη, αλλά είναι εκτός τόπου και χρόνου για ιστορικά έθνη που έχουν πολυαίωνη διαδρομή, προϋπήρξαν του κράτους και επεβίωσαν σε μακρές περιόδους και χωρίς ιδίαν κρατικήν οντότητα όπως το Ελληνικό.

Το κυρίαρχο δόγμα της ελληνικής ιστοριογραφίας, ακριβέστερα αυτής που εξουσιάζει σε Εκπαίδευση, και ΜΜΕ είναι αυτό της νεοτερικότητας.

Θεωρία επείσακτη και εν πολλοίς ετεροκαθοριζόμενη. Επώνυμα στελέχη της έχουν καταγγελθεί ως μισθωτοί ξένων «πρυτανείων» π.χ. Soros. Τα μέλη της όμως έχουν τα μεγάλα μέσα στα μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης.

Ισχυρίζονται ότι το ελληνικό έθνος δεν υπήρχε πριν το 1830. Αλλά τότε τί ήταν οι ήρωες αυτού έθνους – φαντάσματος που μάτωσαν «για του Χριστού την πίστη την αγία / και της πατρίδος της ελευθερία»;
Οι εθνομηδενιστές βρίσκονται «εντός, και επί ταυτά» όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων. Καλύπτουν θέσεις κλειδιά σε Εκπαίδευση και Επικοινωνία. Από κει διοχετεύουν με περίτεχνες κενολογίες τον μηδενισμό.

Μας θέλουν χωρίς ταυτότητα. Χωρίς προγόνους και χωρίς απογόνους. Χωρίς παρελθόν και γι’ αυτό χωρίς μέλλον. Αφού «σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν σβήνει κανείς κι ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον» (Σεφέρης).

Δεν υπάρχει γενικά αποδεκτός ορισμός του έθνους. Κατά την αντικειμενική αντίληψη συστατικά του στοιχεία είναι: όμαιμον, ομόγλώσσον, ομόθρησκον και ομότροπον (Ηρόδοτος). Ενώ κατά την υποκειμενική θεωρία θεμελιώδες κριτήριο είναι η κοινότητα ιστορικού παρελθόντος, ενεργού παρόντος και επιθυμητού μέλλοντος που σφυρηλατεί ένας ανώτερος πολιτισμός. Αυτό διερμηνεύει ο Ισοκράτης στον Πανηγυρικό του όταν αποφαίνεται ότι η Αθήνα «το των Ελλήνων όνομα πεποίηκεν μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν είναι». Δηλαδή η Ελληνικότητα είναι πρωτίστως πνευματικότητα και άρα Έλληνας και γενιέσαι αλλά και πνευματικά γίνεσαι, αφού «μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας».
Στο Βυζάντιο που ήταν συμπολιτεία το κυρίαρχο στοιχείο ήταν η Ορθόδοξη πίστη, η οποία εξακολούθησε να είναι αποφασιστική και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Όσοι τότε εξισλαμίσθηκαν εκτουρκίσθηκαν. Αλλαγή θρησκείας επέφερε αλλαγή εθνικής ταυτότητας. Η αλλαγή όμως γλώσσας δεν επηρέασε την εθνική συνείδηση των Καππαδοκών οι οποίοι αν και εκτουρκίσθηκαν γλωσσικά, παρέμειναν ακέραιοι Έλληνες χάρις στην ορθόδοξη πίστη τους. Αντίθετα οι αρχαίοι Ποσειδωνιάτες της Μεγάλης Ελλάδος «συνέβη το μεν εξ αρχής Έλλησιν ούσιν εκβεβαρβαρώσθαι» αφού εκλατινίσθηκαν γλωσσικά αν και συνέρχονταν κάθε χρόνο σε πένθιμη εορτή όπου θυμούνταν τα ήθη και τις ελληνικές τους παραδόσεις στην πορεία απώλεσαν την ελληνικότητά τους. Και οι Βαλαάδες της Δυτικής Μακεδονίας που αλλαξοπίστησαν αν και παρέμειναν ελληνόφωνοι ως τα 1922 εκτουρκίσθηκαν επειδή εξισλαμίσθηκαν. Σημαντικό το φαινόμενο των Κρυπτοχριστιανών που είναι εν πολλοίς Κρυπτοέλληνες.

Η ελληνική εθνική ταυτότητα έχει την απαρχή της στους κρητομυκηναϊκούς χρόνους και πορευόμενη έκτοτε ως αδιάσπαστη σταθερά φτάνει στις μέρες μας με τις ίδιες ορίζουσες του ανθρωποκεντρικού κοσμοσυστήματος που αποτέλεσε ελληνικό μεγαλούργημα (Πρβλ. Γ. Κοντογιώργη, Ο Ελληνισμός ως έθνος κοσμοσύστημα). Η προσληπτική της ικανότητα επέτρεψε να εμπλουτίζεται με τη δημιουργική όσμωση από εμπειρίες του συσχηματισμού των Ελλήνων με τους άλλους λαούς. «Ό,τι περ αν Έλληνες βαρβάρων παραλάβωσι, κάλλιον τούτων εις τέλος απεργάζονται» (Πλάτων, Επινομίς 987 de).

Το ελληνικό κοσμοσύστημα τοποθετεί την ελευθερία πάντοτε υπεράνω της ζωής. «Ου ποιήσομαι περί πλείονος το ζην της ελευθερίας». (όρκος στις Πλαταιές 479 π.Χ.) Βαρυσήμαντη η εντολή του Παυσανία στην ίδια μάχη για τη μεταχείριση των αιχμαλώτων Περσών «βάρβαροι μεν, άνθρωποι δε»!
Και παρότι οι βάρβαροι επιλέγουν τις νύχτες για να χτυπήσουν ύπουλα, οι Έλληνες επιμένουν να αντ-επιτίθενται μέρα, αντρίκια και ελεύθερα. Τον ίδιο κανόνα εφήρμοσε ο Μ. Αλέξανδρος. Τα συστατικά της ταυτότητάς μας παραμένουν αναλλοίωτα σε ευτυχισμένες και επώδυνες ώρες. Εύγλωττο το περιστατικό στην επαναστατημένη Χίο του ’21: Ο καπετάνιος διατάσσει «πυρ» κατά του εχθρού και η κραυγή των παλληκαριών του «τι πυρ ωρέ, δε θωράτε ότι απέναντι είναι ανθρώποι»!

Το ελληνικό κοσμοσύστημα εμπεριέχει σειρά από ταυτοτικές παραμέτρους, πρίν, κατά και χωρίς κράτος και συγκροτεί μια συνείδηση κοινωνίας που τα μέλη της διακατέχονται από ισχυρή αίσθηση του ανήκειν.

Ανήκειν σε μια διαχρονική ενότητα γλώσσας που δεν έπαυσε ποτέ να μιλιέται και να γράφεται από τον Όμηρο ως τις μέρες μας. Ο έναρθρος, έντεχνος και φιλόσοφος έλλην λόγος πιστώνεται με τα ευκλεέστερα κείμενα του πανανθρώπινου πολιτισμού. Ό, τι πολύτιμο εξ άλλου έχει αντέξει στο χρόνο συνιστά την ανεκτίμητη παράδοση και τον λαϊκό μας πολιτισμό. Ενώ στη τέχνη ο Παρθενώνας, η Αγία Σοφία, η βυζαντινή αγιογραφία είναι έργα θαυμαστά και άφθιτα.

Οι νεοτερικοί και οι έκγονοί τους αρνούνται τις ρίζες μας. Αρχικά αμφισβήτησαν τη συνέχεια. Ύστερα έστησαν μιάν αερογέφυρα από τον 19ο αιώνα στους προχριστιανικούς χρόνους απορρίπτοντας το ελληνικό Βυζάντιο. Κι όμως «Η ελληνική γλώσσα και σκέψη, ζωντανές μέσα στην παράδοση των Βυζαντινών τους επιτρέπουν να υπερηφανεύονται ότι είναι Έλληνες, έχοντας πλήρη συνείδηση της ανωτερότητας και των διαφοροποιητικών τους στοιχείων» (E. Brehier, πρόλογος στη Βυζαντινή Φιλοσοφία Τατάκη).
Τα εγχώρια γαλουχήματα της νεοτερικότητας απορρίπτουν Παπαρρηγόπουλο και Ζαμπέλιο που τεκμηρίωσαν αδιάσειστα την ελληνική διαχρονία και οικουμενικότητα. Δεν διστάζουν δε να αποκηρύξουν τον σημαντικότερο σύγχρονο ιστορικό Νίκο Σβορώνο ο οποίος αποφάνθηκε ότι: «Το Βυζάντιο είναι το εκχριστιανισμένο ρωμαϊκό κράτος του ελληνικού έθνους, η έντονη και διαρκής τάση του προς τον εξελληνισμό του έως τη μεταβολή του σε ένα ελληνικό εθνικό κράτος είναι πλέον μια διαπίστωση γενικά παραδεκτή» (το Ελληνικό Έθνος σ.33).

Τα υπόγεια πνευματικά ρεύματα της ιστορίας δρουν πάντοτε ανεξάρτητα και μυστικά από τα εμφανώς δρώντα.

Από την επομένη της Αλώσεως τα επαναστατικά σκιρτήματα του Γένους στοχεύουν στην ανάσταση μιας Ελληνοβυζαντινής Αυτοκρατορίας. Εν ονόματι της «μαγιάς» που ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει. «Παλαιόθεν και έως τώρα όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε τους Έλληνες και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά». (Μακρυγιάννης).

Βεβαίως Έλληνας και γεννιέσαι και γίνεσαι. Αλλά πρώτα γίνεσαι, αποδέχεσαι συνειδητά ως πατρίδα σου τη νέα πατρίδα και μετά αναγνωρίζεσαι. Δεν αρκεί να σέβεται Σύνταγμα και νόμους (περί ών Ν. Αλιβιζάτος, Καθημερινή 14/2/10). Αυτό το οφείλει οιοσδήποτε ευρισκόμενος στα όρια της επικρατείας. Γι’ αυτόν που έγινε όπως και για κείνον που γεννήθηκε Έλληνας «μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον και σεμνότερον και αγιώτερον» είναι η πατρίδα. Οι αποδομητές εξοβελίζουν τα ουσιώδη της αυτοσυνειδησίας μας που τροφοδοτούν την εθνική και κοινωνική μας συνοχή. Και μέμφονται το ότι «στο σχολείο η ιστορία καλείται {καλούνταν άλλοτε} να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο» (Τι είναι η πατρίδα μας σ.31).

Έχουμε σοβαρή κρίση ταυτότητας την οποία επιφέρουν στο εθνικό σώμα «ξένοι και ντόπιοι συνομώτες» που αποδομούν «ιδέες , πεποιθήσεις και πιστεύω σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του» (Μίκης Θεοδωράκης).

Ένα έθνος εξαφανίζεται όταν εκριζώνονται οι πεποιθήσεις που τα εμπνέουν και τα ελατήρια που τα κινούν.

Το ερώτημα «Τι είναι πατρίδα μας;» είναι δομικό. Αλλά οι συντάκτες του ομώνυμου εγχειριδίου αριστεύουν στην τέχνη της αποδόμησης. Κατεδαφίζουν!

Στο παληό Αναγνωστικό της Ε΄ Δημοτικού το ομώνυμο ποίημα του Πολέμη δίνει την ελληνική απάντηση, καταλήγοντας:

«Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα, / και κάτι, που έχομε μες στην καρδιά / και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου ακτίνα / και κράζει μέσα μας: Εμπρός, παιδιά!»

YouTube Preview Image

Comments Κανένα σχόλιο »